Imprezy integracyjne w górach

kie poprzednie szmery, górował wielkiem uczuciem.
— Musimy ratować ojczyznę! — rozlegało się teraz na wszystkie strony.
I głos ten drżał w sercu całego narodu, w wojsku.
Zapomniano o wszystkiem.
Każdy był gotów do największych poświęceń.
Nawet w najobojętniejszych piersiach ozwała się teraz miłość do tej ziemi, którą nieprzyjaciel chciał zagrabić.
A Napoleon?
Ten po nieszczęsnej porażce zmarszczył brwi, lecz rzekł z przeświadczeniem:
— Czasu wojny bywa rozmaicie. Powetu jemy. klęskę (1).
Gdy. jednak stronnictwo przeciwne wypowiedzeniu wojny wprost zażądało, żeby złożył naczelne* dowództwo, a parlament wystosował naganę ministerstwu za niedostateczne przygotowanie do wojny, ministerstwo z Gramontem i 0livierem na czele podało się do dymisyi, a na czele nowego stanął generał Montauban Pelikao.
Na czole Napoleona zarysowała się głęboka brózda.

--------------------
(1) Dosłowne.