ścili drugiemi drzwiami komnatę, w której przed chwilą rozgrywała się tak dziwnie gorsząca i niemiła scena.
A rozgrywała się w prawem skrzydle głównego pałacu Tuileries, pewnego czerwcowego poranku r. 1866.
Krnąbnym chłopcem był Ludwik Napoleon Eugeniusz, zwany pieszczotliwie Lulu, syn cesarza Napoleona III i małżonki jego, Eugenii hr. Montijo, ogłoszony od chwili przyjścia na świat w r. 1856 następcą tronu.
Damą, która jednem słowem umiała przytłumić niewczesne jego wybryki, samowolę i niepohamowaną krnąbność, była matka jego, Eugenia, cesarzowa Francyi.