Mrp

— Czemu pan taki smutny?
— Boisz się bitwy? — spytała, nie czekając nawet odpowiedzi na pierwsze pytanie.
— Co za myśl! — odrzekł z najwyższem oburzeniem Horszyński.
— Następca tronu powiada, że nasi zwycięża — mówiła dalej.
Adjutant gorzko się uśmiechnął.
— Nie wierzysz? — spytała świdrując go oczyma.
— Chciałbym być między zwycięzcami! — odrzekł, odchodząc na nowe stanowisko.
— Piuu! — pokręciła główką Margot, patrząc za nim.
Horszyński, idąc, znalazł zabłąkaną kulę. Podniósł ją. Była jeszcze gorąca.
— Kula pruska, — rzekł, podając ją następcy tronu.
Ten wziął ją do rąk, a przypatrzywszy się z pewnem poszanowaniem, mówił z jakąś dziecinną radością:
— Trzeba ją pokazać ojcu, schować na pamiątkę. Pierwsza kula pruska u stóp moich...
— Oby ich jak najmniej było na waszej drodze — rzekł adjutant z gorącem życzeniem.
— Prusacy się cofają! — rozległ się głos jakiś.
— Zwycięstwo! — wzniosły się okrzyki, prze-