Roletki

dzy koni usuwano, mieszcząc w ambulansach, nawet tym którzy polegli.
Lecz pułk następcy tronu stał na uboczu. Był tylko niemym świadkiem rozpoczynającej się tragedyi.
Następca tronu przez lunetę z dogodnego i bezpiecznego punktu śledził rozgrywającą, się walkę; adjutant. przyboczny był mu potrzebny, choćby dlatego, żeby miał komu powiedzieć swoje uwagi i koić drgawki, wstrząsające nim mimowoli.
Huk, dym, świstające kule wprost go oszołomiły. Nic dziwnego: pierwszy raz obraz bitwy przedstawiał się jego oczom.
Chwilami przymykał oczy, odejmował od nich lunetę, a chociaż nadrabiał miną i udawał zucha, z pewnością nic nie widział.
Margot kręciła się wszędzie z przyrodzoną sobie żywością i przyznać należy, że huk, świst i wszelkie odgłosy bitwy znosiła wcale odważnie.
Przysunęła się też i do następcy tronu, pytając:
— Nasi zwyciężą?
— Hm! — mruknął i dał znak, żeby się oddaliła.
Po chwili zbliżyła się do Horszyńskiego, a przypatrzywszy mu się, rzuciła znów pytanie: