Calivita

Bismarck węszył od niejakiegoś czasu niespokojne podmuchy.
Na wiadomość o wypowiedzeniu przez Francyę wojny uśmiechnął się i rzekł:
— Pysznie! (1)
I śmiał się, zacierając ręce.
Oblicze jego, zakute zwykle w obojętność dyplomatyczną, tak się rozradowało, iż zdawało się, że radość tę podzielają wszystkie trzy włoski na ogołoconej głowie.
— Czy nie za wczesna radość? — spytał, poglądając nań, król Wilhelm.
— Najjaśniejszy panie, racz zapytać ministra wojny! — odrzekł z ukłonem dyplomata.
Wezwany również na naradę minister generał Moltke odrzekł, wznosząc według zwyczaju brwi do góry:
— Mam niepłonną nadzieję... A Bismarck mówił:
— Wszystkie drobne państewka, należące do Rzeszy, pójdą z nami, Napoleon III próżno na nie rachuje.
I jak się zakrzątnęli obaj mężowie stanu, tak w przeciągu jedenastu dni armia pruska, doskonale wyćwiczona i przygotowana, została zmobilizowana.
Jakiś niebywały dotąd zapał całe Prusy

------------------
(1) Prawdziwe.