Dążące do coraz większych zaborów Prusy z uzurpacyjną polityką Bismarcka poczęły go niepokoić.
— Francya jest silna! — pocieszał się po
każdej rozmowie z marszałkiem Nielem, zajmującym się reorganizacyą armii.
Była to przelotna pociecha, którą najbliższe otoczenie nie zawsze podzielało.
Prócz tego w łonie samego państwa poczęły się gromadzić chmury, zaciemniając powoli błyszczące dotąd nie zmąconą pogodą niebo.
Potworzyły się stronnictwa, domagające się, żeby cesarz rządy swe podzielił z parlamentem.
Coraz więcej wzrastała niechęć przeciw Napoleonowi III i sarkania na nadmierne zabawy, pochłaniające ogromne sumy, których naród musiał dostarczać. Niezadowolone głosy coraz częściej zaczynały się podnosić.
Popularność pięknej Eugenii, zdobyta dobro czynnością, odwiedzaniem przytułków i osobistem zaglądaniem w zaułki, gdzie się mieściła uboga ludność, chwiać się zaczęła. Dawały się też słyszeć głosy:
— Obiema rękoma bierze, a jedną okruchy daje! (1).
Głosy te, jak roje uprzykrzonych owadów

-------------------
(1) Dosłowne.