Przetwórstwo tworzyw sztucznych

— W drugim powozie — rozkazał cesarz i z ojcowską pobłażliwością słuchał szczebiotu syna, który mu opowiadał o grze w piłkę i swojem zwycięstwie nad adjutantem.
— Ale i on powinien dostać order! — nagle zawołał Lulu.
Cesarz uśmiechnął się łaskawie.
Gdy powozy ruszyły, turkot kół głuszył szczebiot chłopca, któremu z wielką miłością przypatrywał się ojciec, matka zaś z poważną i pobłażliwą miną spoglądała na obu, nie mieszając się do rozmowy.
Dopiero na dworcu wycisnęła pocałunek na czole syna, a z okna wagonu przesłała mu uśmiech, pełny macierzyńskiej czułości.
Na chwilę oczy jej spoczęły na stojącym za chłopcem adjutancie. Uśmiech zabłąkał się na jej licu.
Wreszcie szepnęła sobie:
— Tak, niewątpliwie tak! Pociąg ruszył.
Oczy cesarza długo jeszcze patrzyły w stronę, gdzie Lulu stał w otoczeniu swojej świty. Z powrotem uczepił się ręki swego nowego adjutanta i, wskoczywszy do powozu, wskazał mu ręką miejsce naprzeciw siebie.
Obok następcy tronu siadł, jak zwykle, hr. de Villeroy.