Laminaty

odebrał od drobnych państw niemieckich żądanie, żeby wskrzesił cesarstwo Niemieckie.
— Nie mogę odmówić naleganiom ludów germańskich! — odrzekł z wielkiem zadowoleniem władca Prus.
I zaraz da 18 stycznia 1871 r. w Wersalu, w pałacu królów francuskich, odbyła się uroczystość.
Król pruski przestał być królem, był cesarzem wszech Niemiec!...
Francya została zdeptana srogością wojny i tą pośpieszną koronacyą, która była dla niej srogo wymierzonym policzkiem.
O koronacyi zawiadomiono wszystkie państwa, które może w duszy nie były zadowolone z wyniesienia Niemiec, niemniej dla Francyi nie objawiły najmniejszego współczucia.
Siły obrońców Paryża były tak wyczerpane, głód tak nękał, iż lud, który przed kilkoma dniami jeszcze gotów był na wszelkie ofiary, teraz za wszelką cenę pragnął tylko spokoju.
— Chleba! chleba! — rozlegały się na wszystkich ulicach głosy.
Garść najsilniejszych umysłów, ciał najmniej głodnych postanowiła poledz, nim straszna nadejdzie chwila.
Do tych należał Horszyński,
— Zejdę ze swego stanowiska ostatni, żywcem mnie nie wezmą! — mówił.