Siatki ogrodzeniowe

— Więc cóż zamierzacie zrobić? — zapytał?
— Wyuczyć się od pana wszystkich sztuczek wojennych, takich, jak Prusacy umieją, i zbić ich na miazgę! — mówił ochotnik z wielkim zapałem.
Jeniec uśmiechnął się po swojemu.
Czuł jednak, że jakaś siła wstępuje w jego ubezwładnione dotąd członki, że on, kaleka, będzie mógł jeszcze być pożytecznym.
Odrzekł więc:
— Dobrze, o ile moje kalectwo pozwoli, uczyć wąs będę, prowadź!
— Niech pan nigdzie nie chodzi, my tu przyjdziemy jutro...
— Tu jest plac obszerny, akurat do mustry! — dodał.
I nie czekając, wybiegł.
— Dzielny chłopiec! — rzucił za nim Kazimierz.
— Ale co na to powie pan de Villeroy ?... — przez myśl mu przemknęło.
I powlókł się na pierwsze piętro, dokąd od niejakiego czasu schodził i grą w szachy zabawiał byłego pedagoga.
— Dobrze, żeś przyszedł; myślałem, żeś zapomniał; a właśnie rozstawiłem szachy, postanowiłem wygrać! — mówił znudzony samotnością gospodarz.